Indautxuko Herriko Taberna kudeatzen duen Kirruli Kultur Elkarteak hiru grabazio hauek eta irudiak bideo labur batean (2 minutu) bildu eta gure eskura jarri ditu. Ikusi eta gero errazagoa da ulertzea nola heldu garen bizi garen eredu politikora, zergatik gure herriak zapalduta jarraitzen duen eta zergatik, German eta Gasteizko bost langileak hil zituzten poliziek bezala, Iñigo hil zuen zipaioak eta bere ekintza agindu zuen “nagusi”k zigorgabe jarraituko duten.

1976ko martxoak 3 Pedro Maria Martinez, Francisco Aznar, Romualdo Barroso, Jose Castillo eta Bienvenido Pereda langileak akabatu zituen Espainiako poliziak. Haien lan eskubideak aldarrikatzen zituzten beste milaka langileekin batera San Francisco elizaren inguruan mobilizatzen ari ziren poliziaren erasoa jaso zutenean. Haiek izan ziren hildakoak baina beste edonor izan zitekeen hildakoa, gizarte sektore baten, langileen eta antifrankisten  aurkako zigor ekintza baitzen.

1978ko uztailak 8 German Rodriguez militante komunista akabatu zuen Espainiako poliziak. San Ferminen barruan zezen plazara “«AMNISTIA TOTAL PRESOAK KALERA. SAN FERMIN SIN PRESOS “ leloa zeukan pankarta batekin jende talde bat sartu zenean hasi zen poliziaren erasoa. German izan zen hildakoa, baina beste edonor izan zitekeen hildakoa, gizarte sektore baten, erreforma frankista onartzen ez zuen ezkerraren eta independentisten  aurkako zigor ekintza baitzen.

2012ko apirilak 5 jaurtitako pilota baten bidez ertzain batek hil zuen Iñigo Cabacas. Iñigok, Athletic-en beste zaleekin batera, futbol taldearen partidu bat ospatzen zuen Indautxuko Herriko Taberna ondoan. Ertzaintzak erasoa gauzatu zuen egoitza horren ondoan zeuden milaka lagunen aurka guztiak ezker abertzalekoak zirelakoan. Iñigo izan zen hildakoa, baina beste edonor izan zitekeen hildakoa, gizarte sektore baten, ezker independentistaren  aurkako zigor ekintza baitzen.

Aipatutako daten artean Euskal Herrian mota guztietako poliziek egindako erasoak ea sarraskiak izan dira nonahi, baina hiru kasu hauetan badago kointzidentzi bat; erasoak burutu zituzten mertzenarioen barruko irrati komunikazioak grabatuak eta jendaurrean jarrita izan dira.

Indautxuko Herriko Taberna kudeatzen duen Kirruli Kultur Elkarteak hiru grabazio hauek eta irudiak bideo labur batean (2 minutu) bildu eta gure eskura jarri ditu. Ikusi eta gero errazagoa da ulertzea nola heldu garen bizi garen eredu politikora, zergatik gure herriak zapalduta jarraitzen duen eta zergatik, German eta Gasteizko bost langileak hil zituzten poliziek bezala, Iñigo hil zuen zipaioak eta bere ekintza agindu zuen “nagusi”k zigorgabe jarraituko duten.

Duela hilabete batzuk lagun batzuen artean eztabaidatu genuen Zestoan izandako bozketari buruz. 2012ko ekainaren 3an zezenketen aurkako herri plataformak  antolatutako referendumean boto emaileen gehiengoak zezenketaren aldeko botoa eman zuen eta horren ondorioz Udalak jarraituko zuen zezenketak antolatzen.

Horri buruz sutsu eztabaidatu genuen gure artean, guztiok ginen antitaurinoak baina batzuk erabakiaren zilegitasuna defenditzen zuten, herri kontsulta batean erabaki zelako, eta beste batzuk ez genuen hain garbi ikusten. Besteak beste halakoak planteatzen genuen: Hondarribian eta Irunen “Betiko” alardearen aldeko bozketa egingo eta irabaziko bazuten, zilegitasuna emango lioke hautu horri herri bozketaren bidez erabakitzea?

Joandako apirilaren 21ean zaborrak birziklatzeko Atez Atekoa sistemaren aurkako plataforma batek antolatutako  bozketa batean Legazpiko boto emaile gehienek Atez Atekoaren aurka, eta berez, gutxien birziklatzen duen sistemaren alde egin zuten.

Burura etorri zitzaidan Zestoari buruzko eztabaida, eta erreferendumi buruzko zalantza teorikoak berpiztu zaizkit; ezkerreko eta askatzaile izan nahi duen ikuspegi batetik gai eta arazo guztiak erabaki daitezke herri kontsultetan? Hona hemen burutazio batzuk.

Eskubideak bai pribilegioak ez.

Aspalditik uste dut erreferendumak, bozketak eta kontsultak direla bitarteko egokienak desadostasunak eta kontraesanak erabakitzeko. Benetako demokrazia izatekotan noski. Nire ustez, eta laburbilduz, erreferendumak mota guztietako giza eskubideak babesteko eta bultzatzeko izan beharko lukete, ez zanpaketa, bazterketak edo bidegabekeriak indartzeko, beti ere nire ezkerreko ikuspegitik.

Zezenketak

 Zezenketak giza eskubide bat da? Zezenketak debekatzeak oinarrizko giza eskubide bat zanpatzen du? Bizitza duintasuna? Osasuna? Irakaskuntza? Erosteko maila?…. Gure dibertsiorako jaietan animaliak hil arte torturatzea giza eskubidea da?  Bere debekuak, ze motako aldaketak edo kalteak ekartzen dizkion herritarraren eguneroko bizitzari? Une honetan ez zait bat ere ez bururatzen.

Nire ustez zezenak torturatu hil arte ez da giza eskubide bat, pribilegio baizik, eta kasu honetan pribilegio sadiko bat, gizarte edo herri baten gehiengoarena izan arren. Etxekotutako animaliak torturatzea delitua bada, zergatik ez zezenak hiltzea? Herri horietan “Betikoa” delako?

Zentzu honetan akats bat iruditzen zait ikuspegi aurrerakoi batetik gai honi buruzko konponketa erreferendumen bidez planteatzea. Zestoan, Tordesillasen, Corian eta antzeko herrietan erabaki behar dute ikuskizun sadiko hauei buruz? Nire ustez biderik zuzenena da Catalunyan hartutakoa.

Zaborrak ez birziklatzea

Legazpin erabaki dute Atez Atekoaren aurka, hau da, gehien birziklatzen duen sistemak alboratu eta zabortegira eta errauskailura joango den zaborra sortzen duen zakarrontzien sistemaren alde. Hau da giza eskubide bat? Atez Atekoak ze motako aldaketak edo kalteak ekartzen dizkio herritarraren eguneroko bizimoduari? Eta hemen erantzuna ez da zezenketekin bezain borobila.

Atez Atekoaren sistemak oposizioa aurkitu du, eta herritar xumearen kasuan, eguneroko bizitzan aldaketa batzuk ekartzen dituelako, ahalegin gehiago eskatzen duelako. Zakarrontzietan botatze hutsak baino leku eta denbora gehiago eskatzen du zaborra birziklatzeko  Atez Ateko sistemak. Eta hortik ez daude prest sartzeko gure herrikide asko; ekologia eta  birziklatzea bai noski, baina soilik iragarkietan eta ahalegina egin behar ez den bitartean. Honek gure gizarteak benetan kontzientzia ekologikoa eskasa daukan erakusteaz gain, erreferendum eta herri demokraziari buruzko kontraesanak sortzen ditu.

Legazpiko boto emaile gehienek haien giza eskubide bat babaestu dute joandako igandeko bozketan? Gehiago eta beharrik gabe kutsatzea giza eskubidea da? Nire ustez ez; gure planetaren egoera kaskarra eta gue kontsumo ereduak sortzen dituen kalteak ondo baino hobeto ezagutzen dugun garai hauetan birziklatzea ez da luxu bat, beharra baizik. Legazpin, eta herri kontsulta izan arren, aukeratu dute zabortegi eta Errauskailu gehiago izatea haiek pitin bat erosoago bizitzeko. Zabortegi eta Errauskailu gehiago…… beste herrietan, noski, ez Legazpin.

Baina errealitateak teorizazio gainetik pasatzen denean gutxirako balio dute asmo onek. Legazpin erabaki dute erabaki dutena eta kito. Bale, tira, demagun baietz; haien giza eskubidea dela hori erabakitzea, gehien kutsatzen duen sistemaren alde eta Atez Atekoa bertan behera geratzen dela Legazpin. Kasu honetan badaukat ondorio garbi bat; Atez Atekoaren sistemaren bidez ahalik eta gehien birziklatzeko ahalegin pertsonala eta kolektiboa egiten ari diren herrietakoek baino zor gehiago ordaindu beharko lukete Legazpiko biztanleek; “gehien kutsatzen duenak gehien ordaindu dezan” printzipioa jarraituz.

Eta noski, halako erabakiekin Errauskailua ekonomikoki bideragarria izatea eta inposatzea lortzen badute, Errauskailua Legazpin jarri dezaten edota zozketa egin dezaten halako erabakiak hartzen dituzten herrien artean. Axolagabekeria eta erosokeria gure giza eskubidea baldin badira…. ondorio guztiekin.

Desobedientzia zibila eta herri kontsultak boterearen alde

EAJk, PSOEk, PPk eta haien komunikabideek xaxatu dituzte herritarren erosokeria, berekoikeria eta antiekologismo atzerakoia, estaldura politikoa emanez, garaipen politiko bat lortuz Bilduren aurka. Hori gutxi balitz Legazpin desobedientzia zibilarekin mehatxatu dute. Ez da barre egiteko modukoa, baina bai  ironiko samar ikustea hamaika makro proiektu suntsitzailea inposatzeko inolako galdeketarik edo erreferendumik onartu ez dituztenak, eta horiek ezartzeko ostiak parra-parra banatu eta banatzen dituztenak, oposizioa diren herrietan herri galdeketak eta desobedientzia zibila bultzatzen dituztela Errauskailurekin lotutako interes ekonomikoak babesteko.

Eta irakurketa politiko interesgarria sortzen du egiaztatzeak urte guzti hauetan egunez egun mota guztietako armez, pilota jaurtitzaile eta borren bidez Espainiako lege guztiak inposatzeko eta betearazteko milioika ostia banatu eta banatzen dituztenek, baita kartzelak betetzen ere, oposizioa diren herrietan herri kontsultak eta desobedientzia zibila bultzatzen dituztela ezkerreko independentistak ahultzeko. Badirudi Gipuzkoan “borroka molde guztien (baketsuak eta bortitzak) arteko harreman egokia” aurkitu dutela EAJk, PSOEk eta PPk. Baina hori…. hori beste artikulu bat da.

“Birra batekin beroa arintzeko asmoz denda-taberna apal horretara  barruratu bezain laster, danba! horman jarri duten collage horrek eragiten dizun barregura ezkutatzeko ahalegindu behar zara. Che, Fidel eta Ratzinger horma berean!! Ez dira enteratu materialismo dialektikoa eta historikoa bateraezina direla mistika eta erlijioarekin?” Izan nituen antzeko burutazioak gogorazi zizkidan duela egun batzuk Iñaki Larrañagak idatzitako “Hugo Chavez sendatuta, jainkoari esker?” artikuluak. Bertan Chavezek jainkoari eskaintzen dion gurtza eta Hego Amerikan, baita ezkerreko mugimenduetan ere, kristautasunaren hedapena dira aztergai.

Ikuspegi ateo berberetik oro har bat nator artikuluan azaltzen denarekin; Chavez eta beste iraultzaile batzuk haien fedea aldarrikatzen ikusteak barruko kirrinka sentiarazten dit; batzuetan barregura, bestetan haserrea. Halaber, gogoratu beharra dago ez direla gutxi Euskal Herrian bere fede kristauan oinarrituta nazio eta gizarte askapen borrokaren alde egiten dutenak.

Albo batera utziko ditugu bai Chavezen egoera pertsonal latza bai erlijiotasuna iraunarazteko bizi baldintza gogorrek daukaten garrantzia eta baita ere, Ekialdean eta Afrikan islamismoarekin bezala, bizi baldintza gogor horiek existitzeko Mendebaleko inperialismoak gauzatzen dituen lapurreta ekonomikoa eta zanpaketa politiko eta militarra.

Esan bezala ezer gutxi erantsi dezaket Iñaki Larrañagak esandakoari; nire ekarpena beste bide batetik doa, osagarria izan daitekeena: erlijioa atzerakoia begitantzen zaigun legez, askotan automatikoki aurrerakoitasunarekin eta ezkerrarekin lotzen dugu ateismoa, eta ez da beti horrela.

Duela gutxi irakurri dudan ateismoaren aldeko liburu batean ustekabeko aurkikuntza egin nuen; egilea Irak eta Afganistanen inbasioen alde agertzen zen. Liburua Christopher Hitchensek idatzitako “Dios no es bueno. Alegato contra la religión” da eta esaten duen gehienarekin ados egon arren zur eta lur utzi ninduen aurrerakoitasunaren izenean eta nazioarte mailan ateismoaren hedatzailea hain ospetsua zenaren eskutik inbasioen aldeko argudioak irakurtzeak; nire ustez hau ez lukete inoiz egingo Chavez bezalako fededunek.

Zientzia, erlijioa eta ateismoa

Usu zientzia aipatzen dugu ateismoaren oinarri gisa, sinonimoak izango balira bezala, baina zientzialarien artean mota guztietako fededunak daude mundu osoan zehar. Gai honi buruz Stephen Jay Gould  zientzialari aurrerakoi  estatubatuarrak erlijioa eta zientziaren arteko elkarbizitzaren aldeko liburua argitaratu zuen: “Ciencia versus Religión: un falso conflicto“. Erlijioa etika eta moralaz arduratzen dela  eta Zientzia, berriz, mundu naturalaren gertaera zehatzen azterketaz, eta beraz,  gainezarri behar ez diren arloak direla argudiatzen zuen Gouldek. Zoritzarrez arrakasta gutxi eduki zuen niretzat interesgarria den Goulden planteamenduak, mundu osoko elizek haien kideak ez garen bizitzan sartzeko daukaten ohiturak adierazten duen bezala.

Zientzia arloan gehien kezkatzen nauen joera bat determinismo biologikoaren planteamendua da, eta honen bultzatzaile nagusienetako bat ateismoaren aldeko hedatzaile ezagunenetako bat da: Richard Dawkins; “El gen egoista” liburu ospetsuaren egilea hain zuzen ere. Determinismoak planteatzen duena, gutxi gorabehera, gure geneek, gure biologiak, izaera, gizartea eta jarduera zehazten dutela; ingurugirok, kulturak eta baldintza sozio-ekonomikoek berriz ezer gutxi egin dezakete hori aldatzeko.

Ikuspegi hau eskumako sektore batek berehala egin zuen berea; zuek pobreak bazarete eta guk aberatsak, zuen herria menperatuta baldin badago eta gure inperioak menperatzen  bazaituzte, lapurrak eta hiltzaileak baldin badaude…. gure geneetan, gure naturan dagoelako da, eta gizarte zuzena eta askearen alde borroka egitea alferrikakoa da. Baztertua eta gutxitua daudenen aldeko gizarte laguntzak edo irakaskuntza unibertsala naturan eta gizartean gauzatzen den “selekzio naturalaren” aurka doaz. Esklaboak eta jabeak, morroiak eta jauntxoak, langileak eta ugazabak izatea, gure oinazea eta larritasunak orain erabakitzen dituztenak ez dira jaungoikoak; gure geneek erabakitzen dute. Darwinismo sozialarekin harremana zuzena daukan planteamendua da; arrain handiak txikia jaten du, kitto.

Determinismo biologikoa berez ez da zergatik lotu behar ateismoarekin, baina ateismoaren alde sutsu agertzen diren batzuk irmo agertzen dira ere ikuspegi determinista honen alde. Eta egia esanda, ezkerreko kristauen sinesmenak askoz gizatiarrago iruditzen zaizkit.

Determinismo biologikoaren aurka ezkerreko eta ateismoaren aldeko zientzialari batzuk agertzen dira ere; esaterako “Ez dago gure geneetan” (euskaraz dauka Gaiak argitaletxeak) liburuan Lewontin, S. Rose eta L. J. Kaminek egiten duten bezala. Zientzialari hauek argudiatzen dute biologia, kultura, ingurugiro eta bizitza baldintzen arteko elkarrekintza dinamikoaren emaitza direla gure norbanako izaera eta gizarte eredua, eta beraz, aldagarriak izateaz gain irauli  beharrekoak bidegabekoak baldin badira.

Amaitzeko eta nire ekarpen xumea laburbilduz; jainko, “indar kosmiko” eta esoterikoekin dauzkagun sineskeria guztietatik libre egongo bagina askatasuna eta zuzentasunetik hurbilago egongo ginela nik ere pentsatu arren, ateismoa eskuma, faxismoa eta atzerakoitasunaren bidaidea izan daitekeela uste dut, erlijiozkotasuna hainbatetan askatasuna eta zuzentasunaren laguntzailea izan den bezala. Chavez, Evo Morales, Correa eta abar eredu.

Zati batzuen erorketaren grabazioa ikusi dezakegu bideo batzuetan, benetan beldurgarria.

Glup! Une batez dinosauroak gogoratu ditut !

Informazio gehiago

Felipe Gonzalezen aurpegia  berriro ikusi komunikabideetan, azken honetan Kolonbian, eta estoldetako biztanle iraunkor hau berriro ikusteak hainbat burutazio ekarri dit burura.

Tipo hau GAL eta Estatuaren legezko bortizkeriaren goi mailako arduraduna izan zen eta hala ere handik hona daramate, Espainia-ren markaren ikur ohoretsua izango balitz bezala. Duela hilabete batzuk Euskal Herrira ekarri zuten gure aberkide espainolistek.

Aurreko egunetan Kolonbian egon da Venezuelako eskuinaren burua den Henrique Caprilesekin bildu zelarik.  Ez da zaila asmatzea zertara eta zergatik joan den orain Caprilesekin biltzera, noiz eta Chavez bere azken borroka latza pairatzen ari denean.

Chavez gabe iraultza bolibartarra eroriko dela ondorioztatu eta  “demokrazia”rako trantsizioa prestatzen ari dira Gonzalez eta Capriles? Agian iraultzaileekin karea bizia nola erabiltzen den irakastera joan da Hego Amerikara X Jauna?

Horretaz gain ez dugu ahaztu behar F. Gonzalez Gas Natural Fenosa-ren aholkularia dela “Latinoamerikarekin daukan loturagatik”, eta Espainiako multinazionalek han dauzkaten interesak handiak direla.

Baina, garrantzitsua izanik, ez da Venezuelarekiko kezkak gehien arduratzen nauena, hemengo egoerak baizik.

Euskal HerrianFelipe Gonzalez “X Jauna”  da edozein, independentista, ezkertiarra ala demokrata hutsarentzat. Presoen sakabanaketa, tortura, jazarpena basatia, Lasa, Zabala eta GALen ekintza gutiak, eta oro har, Espainiaren inposizioaren ikurra higuingarria da F. Gonzalez. Hala ere, duela hilabete batzuk, 2012ko urrian, PSOEren sukurtsalak, harro harro, Euskal Herrira ekarri zuen hauteskunde ekitaldi batera haien heroiak bere diskurtsoa lau haizetara zabaltzeko: “ez da independentziarik izango Espainia barruan”.

Eta F. Gonzalezen hitz hauek gogorazten didate PSOEren Euskadiren sukurtsalak, PSEk, otsailak 10 bere VII. Biltzarra burutu duela eta bertan Autodeterminazioaren aurka agertu direla ozen eta argi.

Horrela da, espainiarrek eta euskal espainolismoaren sektore honek harro paseatzen dute gure artean X Jauna eta, entzun nahi duen edonorentzat, argi eta garbi esan digute jarraituko dutela Espainiaren batasuna inposatzen. Zuria eta botilan.

Badirudi espainolistek ez dutela “sentitzen dut” esateko inolako beharrik sentitzen. Eta are gutxiago “berradiskidetzea” bilatzeko, behintzat haien baldintza eta legeen barruan ez bada.

Bitartean, adi ibili behar dugu eroritako borrokalariei buruz idazten dugunagatik Audientzia Nazionalean ez amaitzeko. Haiek oroitzen dituzten ikur, plaka eta monumentuak sistematikoki erauzita, ezabatuta eta suntsituta izaten dira. Gure presoek, beren senidek eta lagunek sakabanatuta jarraitzen dute, “istripuak” eta Paroten Doktrinaren bahiketa pairatuz. Eta kontuz adierazten diegun elkartasunarekin, Audientzia Nazionalean amaitu gaitezke berriro. Gure gazteak kartzelara sartzen eta atxilotzen jarraitzen dute. Eta abar, eta abar, eta abar.

F. Gonzalezen aurpegia komunikabidetan ikusteak eta gure herrian ikusten dudan errealitatea aztertzeak galdera hauek egitera naramate: zer zentzua dauka gure borrero eta zapaltzaileei behin eta berriro “sentitzen dut” esateak haiek harro baldin badaude egin dutenarekin? Zer esanahi politikoa dauka Espainiaren zapalketa bitarteko guztiekin iraunarazteko asmo garbia azaldu dutenekin “berradiskidetzea” bilatzeak?

Orain, gaiztoenak Malin sharia ezarri nahi omen duten islamistak-separatistak dira. Ze arraroa …. ez daude Frantzia eta Mendebaleko gainontzeko Estatuak islamistak laguntzen Siriako gobernua botatzeko asmoz, lehen Libiakoarekin egin zuten bezala? Onak dira islamistak Libia eta Sirian eta gaiztoak Malin? Utzi ditzagun galdera deseroso hauentzako erantzunak gerorako.

2012ko apirilaren 6an Azawad-en Askapen Nazionalerako Mugimenduak (AANM) bere herriaren independentzia aldarrikatu zuen. Iragan mendeko deskolonizazio prozesuan  Frantziar Errepublikak artifizialki sortu zuen Mali Estatuaren iparraldean kokatuta dago matxinatu diren tuaregen herria, Azawad. Independentzia aldarrikatu eta gero AANM eta tuareg islamisten arteko liskarrak sortu ziren.

Edonola ere, Azawaden independentziaren aldarrikapena ez zen izan ez Mendebaleko Estatu inperialisten gustukoa ezta Afrikako Batasunarenak ere. Guztiak kokatu ziren independentzia horren aurka. Jarraian etorri da eraso militar bat gauzatu baino lehen ohikoa bilakatu den fartsa; mendebaleko komunikabidetan “iritzi publikoa” moldatzea, Nazio Batuen Erakundeen babesa lortu (eta ez bada lortzen berdin dio) eta … alehop! badaukagu Europako potentzi baten bonbarderoak berriro demokrazia esportatzen atzeratuta eta basatiak diren alproja batzuk zibilizatzeko. Gurutzadetan bezala, Espainiarrak Amerikara heldu zirenean bezala…… beti bezala.

Oraingoz ez dago oso garbi zein den eraso militarraren aitzakiarik nagusiena; Azawaden independentziarekin amaitzea ala Malin Estatu islamista bat ekiditea, edo biak batera.

Edonola ere, guztiok dakigu benetako helbururik nagusiena Maliren lehengaiak eta Gobernua kontrolatzea dela, eta  eraso inperialista hau “terrorismo yihadista”ren aurkako borroka gisa aurkezten digute. Afganistanen aurka egin zuten bezala.

Azken aitzaki honen harira burutazio batzuk datozkit burura.

Mendebaleko inperialismoa eta islamismoa

XXI mendeko inperialismoak islamismoaren fenomenoarekin zinismo erraldoia eta lotsagabea erabiltzen du; batzuetan ezkerreko indarren edo “etsaia” diren Estatuen aurka aliatu gisa erabiltzen du islamismoa, eta beste batzuetan bere eraso militarrak gauzatzeko etsai moduan aurkezten du.

-Afganistan: 1980ko hamarkadan Afganistango gobernuan Sobietarrek laguntzen zuten eta bere burua ezkerrekoa eta aurrerakoitzat aurkezten zuen alderdi bat zegoen: Afganistango Herriko Alderdi Demokratikoa (AHAD). Horren aurka gaur taliban izenarekin ezagutzen ditugunak altxatu ziren. Mendebaleko Estatuek masiboki lagundu zituzten talibanak “askatasunaren borrokalariak” (Bin Laden besteak beste) deitzen zituzten. Sobietarrak bota eta ezkerreko gobernua suntsitu eta gero boterera heldu ziren talibanak.

2001ean Estatu Batuek Europako Estatu batzuek lagunduta Afganistan inbaditu zuten, 20 urte lehenago beraiek babestu zituzten “askatasunaren borrokalari” talibanak agintetik botatzeko . Hori baino lehen talibanak ze gaiztoak ziren ongi erakutsi ziguten komunikabidetan, esaterako: emakumeei burka eramaten behartzen zituzten eta Buda erraldoiak suntsitu zituzten. Feminismoa eta Kultura inperialismoaren aitzakiak bezala. Eta inbasioak eta gudak gaur arte diraute.

Laburbiltzen; ezkerreko alderdi bat gobernutik kentzeko bat egin zuten islamismoak eta Mendebaleko inperialismoak. Helburua lortuta haien arteko komeriak hasi ziren.

-Libia: denboran hurbiltasunagatik ez da beharrezkoa historia gogoratzea. Eraso honetan Mendebaleko Potentziek, Sarkozyren Frantziako Errepublika buru, eta Golkoko Monarkiek antimperialista zen Libiaren Gadafiren gobernu “etsaia” botatzeko militarki, ekonomikoki eta politikoki talde islamista lagundu zituzten. Orain, Gadafiren gobernua suntsituta, elkarrekin ostiaka daude.

Gogora dezagun eraso errazteko Libiaren Gobernuari buruzko mota guztietako gezurrak islatzeaz gain gure komunikabideek islamisten aurpegi gizatiarra erakusten zigutela, “iraultzaileak”, “askatasunaren matxinoak” eta abar deituz. Afganistanen bezala.

Laburbiltzen; “etsaia” eta antimperialista zen gobernu bat kentzeko bat egin zuten berriro islamistek eta Mendebaleko Estatuek. Helburua lortuta haien arteko komeriak hasi dira.

-Siria: Libian gertatutakoaren oso kopia antzekoa da han gertatzen ari dena. Bat eginda daude NATOko kidea den Turkiak kontrolatzen dituen islamistak, Golkoko Monarkiek gidatzen dituzten salafistak eta Mendebaleko Estatuak, berriro Frantziako Errepublika buru (orain Hollanderekin),  Siriako Al Assad-en gobernu antinperialista botatzeko. Aukera honetan ez zuten NBEaren Segurtasun Kontseiluaren babesa (Errusiak eta Txinak, ez Libiarekin bezala, aurkako botoa eman zuten) eta haien planak moteldu dira.

Honetan ere matxino islamisten soslai beldurgarriena saiatu da ezkutatzen hemengo komunikabidetan. Gatazka nahi baino gehiago luzatzen ari denez gero eta zailago bilakatzen ari zaie ezkutatzea Mendebalaren aliatuak diren matxino islamistek egiten dituzten triskantzak eta Siriarako daukaten egitasmoa: sharia. Horregatik orain saiatzen ari dira desberdintzen “islamista onak” (Turkiaren aldeko Siriako Armada Askea) eta “islamista gaiztoak” (Al Quaeda).

-Mali: Zergatik Afganistan, Libia eta Sirian bultzatzen duten islamismoa ona da eta hain txarra Malin dagoena? Justifikatzen du horrek beste eraso militar odoltsu bat gauzatzea? Badirudi baietz, baina guztiok dakigu zeintzuk  diren benetako arrazoia; urrea, uranioa….

Zinismoa, hipokresia, ankerkeria, basakeriak…  maila kolosaletan, munduko bazter horietan neurri gabeko sufrimendua eta lapurretak gauzatzeko. Gure botoekin.

Eta gu, zer? Engainatuta gaude?

Irak eta Afganistan inbasioen aurkako mobilizazio handiak izan ziren Europan gauzatu ziren azken  salaketa antinperialista masiboak. Gero, Libia, Siria, orain Mali…. ez da ia inor mugitzen. Inperialismo “humanitarioa” eta bere inguruko bonbardaketa mediatikoak lagundu dute gure gizartea begi onez ikustea eraso militar hauek. Guk bozkatzen ditugun gobernuek eta alderdiek agintzen dituzte sarraski guzti hauek.

Baina ez gaitezen inozoak izan; ez gaude engainatuta. Europako gizarteetan gehienak pentsatzen du inbasio eta eraso militar hauen ondorio bat status quo mantentzea dela, beste era batean esanda; gure bizitza maila mantentzea. Eta horretaz gain gure bonbarderoen azpian hiltzen direnak “diktadoreak”, “satrapak”, “integrista” eta antzekoak (edo “alboko kalteak”) direla esaten badigute gure kontzientzia lasaitzen da eta askoz hobeto egiten dugu lo. Gainera, ez dugu ikusten han isurtzen den odolak gu zipriztintzeko arriskurik. Oraingoz, Madrilen 2011an gertatu zena salbuespena da. Ikusiko dugu etorkizunean.

Eta ezkerra?

Gure gizartetan gehienetan ezkerreko sektoreak dira kontzientzia kritikoaren papera jokatzen dutenak. Baina badirudi gehienek, Europan behintzat, inperialismoaren “gizatiarra”ren amua hestegorriraino irentsi dutela. Libiaren kasuan “Ez OTAN ez Gadafi”, leloarekin lasai asko geratu ziren inperialismoari aurre ez egiteko. Eta haluzinagarriena zena, batzuk NATOren kidea den “Turkiak gidatutako neocalifato islamikoa bat sozialismorako bidea izan daitekela” ondorioztatu zuten.

Siriaren kasuan Siriako lehendakaria, Al Assad, ze gaiztoa den errepikatzen dute etengabe besoak gurutzatuta geratzeko.

Detaile moduan; artikulu hau idazten nuen bitartean Euskal Herriko ezkerreko irrati batean solasaldi bat entzun dut. Bertan zegoen partaide batek justifikatzen zuen Frantziaren erasoa Malin sharia ezartzen ekiditeko, emakumeen eskubideak bermatzeko. Afganistan inbaditzeko burkaren aitzakiaren kopia.

Badirudi Mendebaleko kapitalismoaren krisiak eraso eta inbasio militarren beharra handitu dituela, eta sarraskiz sarraski bere “etsaiak” diren estatuak, mugimendu eta sektoreak beren bonbardaketen azpian erortzen ari dira.

Duela aste batzuetatik iragarrita zegoen Malin Azawaden aurkako erasoa hasi da, Siriakoak jarraitzen du eta zerrendaren lehenengo lekuetan Iran edo Libanoko Hezbollah daude. Begiratu ditut niretzat nazioarteko elkartasun arloan erreferentzialenak eta borrokalarienak diren erakunde internazionalisten webgunetan eta ez dut txintik ikusi Malin edota Sirian gertatzen ari denari buruz. Ez salaketarik ez kontzientziazio lanik.

Inperialismoa garaipenak lortzen ari da, baita gure buruan ere.

Anoetan jokatu zuten Euskal Futbol Selekzioaren aldeko azken partiduan izandako istiluak zirela eta beste iritzi batzuez gain ZuZeu-n agertutako “Auzo-lotsa: Urtero berdina” artikulua irakurri nuen eta idazki horren amaieran esandako kontu batek deitu zidan bereziki arreta.

Denbora ezagatik ezin izan nuen artikulu horren eztabaidan parte hartu eta beraz, denbora gehiegi igarota,  ez naiz orain tematuko Anoetan gertatu zenaren ardurei buruz. Zentzu horretan bat nator , oro har, Esaitek edota Euskal Hintxek egiten dituzten balorazioekin.
Aipatu artikuluan esaldia hauek  arreta piztu zidaten gehien:

“Euskal Herrian oso joera kezkagarria dugu: jaia eta aldarrikapena nahasten ditugu eta horren ondorioz; ez dakigu biak bereizten. Atzoko gertaerak hori erakutsi zuten”

Esaldi horietan esaten dena, istilu zehatz batzuei buruzko iritzia ematea baino gehiago, gure herrian eta beste herri eta garaietan bezala, frankismoaren azken hamarkadetatik berrindartu zen jaia eta aldarrikapenak batzearen aldeko joera errefusatzen da.

Errefusapen hau ez da batere berria; gutako askok, mugitzen garen arloan mugitzen garela beti izan  dugu ondoan –edo aurrean- norbait antzeko zerbait esan diguna:

-“Instituto bat ez da lekua politika egiteko” (esaterako; presoen aldeko ekimenak, e.a.)

-“Lantegira ez zatoz politika egitera” (esaterako: independentzia edota sozialismoa, e.a. aldarrikatzea)

-“Kirol taldea ez da politika egiteko lekua”  (esaterako: euskal selekzioen aldarrikapena zabaltzea Espainiaren txapelketak egiten direnean, e.a.).

 
Eta jaietako arloa, noski, ez da kontraesan horretaz libratzen. Batzuentzat jaiek aldarrikapen (politikorik) ez daukaten eremu garbia izan behar dute.

Zentzu horretan duela urte batzuk auzoko jai batzordean entzun nuen proposamen xelebreena; eliza inguruko talde baten ordezkariak holakoa proposatu zuen:  “jai Batzordeak debekatu behar du kartel politikoak itsastea eta manifestazioak egitea jaiek irauten zuten egunetan”. Proposamena ez zen onartu baina eztabaida sutsua, eta une batzuetan barregarria, izan zen. Jaia eta aldarrikapenen artean ustezko bateraezintasuna ala bateragarritasuna argitzean zegoen eztabaidaren muinoan.

Duela urte batzuk ere, EAJ-k “Jaietan Jai” kanpainari ekin zion, Ezker Abertzaleak gizarteratu zuen“Jaia eta Borroka” leloari aurre egiteko asmoz. Horrela azaltzen du ildo horren aldeko batek:

“Las Fiestas son para divertirse, reir, jugar e incluso hacer nuevos novios o novias pero no para hacer política y menos para crear gresca. Para eso ya están los otros días del año, pero en Aste Nagusia : Jaietan jai”

Edozein gizartetan, eta are gehiago zapalduta dagoen herri edota klase batean, mota guztietako aldarrikapenak egiteko gogoa, jaietan ala lanegunetan,  zorionez ez dira falta eta gogo horrek bizitza arlo guztiak edo gehienak zeharkatzen ditu: ikastetxea, lantegia, kirol taldea, jaia….. Berriro diot: zorionez.

Nire ustez jaia eta aldarrikapena, lana eta aldarrikapena, kirola eta aldarrikapena, ikastea eta aldarrikapena…. nahastea, bizirik jarraitu nahi duen herri baten edo baztertua edo zapalduta dagoen sektore baten ezaugarri baliotsua eta beharrezkoa da.

Espero dezagun Euskal Selekzioaren aldeko hurrengo partidua  aldarrikapenez beteta egoteaz gain, benetan eraginkorra izan dadila ofizialtasunaren bidean, ESAITek aldarrikatu duen bezala.

Bidai luze eta desatsegina, gaueko ordu txikiak, loak erreta eta hotza hezurretan sartuta… eta bat-batean iluntasun erdian halako mezua irakurtzen duzu.

Zeruak bidalitako mezua? Behintzat ez du munduaren amaiera iragartzen.

Une batez Spielberg-en “El diablo sobre ruedas”   gogoratu dut, baina honetan kamioia geldirik zegoen, zorionez. Hori bai , kamioilariaren umore beltzaren zentzumenak bere puntu  kabroia badauka.

Mundu mailan hain ospetsuak diren Nobel sariak banatu dituzte berriro ere eta Bakearena Europar Batasunari eman diote aurten. Sari hau “bakearen alde, nazioen arteko elkartasunaren alde eta gerren aurka lana egin duen norbaiti ematen zaio” . 2009an Estatu Batuetako lehendakaritzara heldu berria zen Barack Obama saritu zuten munduko bakeari ekarpen handia egiteko asmoa zeukalako. Eta aurten Europar Batasunari eman diote antza denez bakearen alde aritzeagatik. Txistea dirudi.

Bitxia egiten zait Bakearen Nobel Saria banatzen duen Norvegiako Parlamentuak mundu mailako genozidarik handienei Bakearen saria emateko hartu duen ohitura, eta horregatik galdetzen dut: zergatik ez eman, adibidez (eta kontutan hartuta Jack destripatzailea hilda dagoela eta Drakula ez dela existitzen)… Anders Bejring Breivik-i? Txakal faxista honek  Norbegiako Alderdi Laboristaren aurkako ekintzetan berarentzat gorriegi ziren77 lagun erail zuen. Zerbait ematekotan ez nioke saririk emango, baina Obama edo Europako potentzien gobernuekin alderatuta ez dauka hainbeste erailketa bere bizkar gainean.

Egia da Irak, Palestina, Afganistan, Libia, Siria eta abarretan hiltzen diren milioika gizon, emakume eta ume gehienak arabiarrak eta musulmanak direla, eta hoberena dena, kasu batzuetan “diktadore”, “tirano” edota “satrapa” batzuengandik askatzeko erailtzen ditugula (azken datu hau oso lasaigarria da gure kontzientziarako). Sakonean gure asmoa ona da. Beste aldetik Breivik-ek erail zituen 77 lagun horiek europarrak ziren, gure artean bizi zirenak. Argi dago zergatik ez diote inoiz emango Bakearen Nobel saria.

Aztertu ditzagun Obama eta Europar Batasunaren meritu batzuk:

-Obamak milioika hildako, elbarri, umezurtz eta abar sortu duten Irak eta Afganistan inbasioak mantentzen ditu. Guantanamo zulo beltza ez ixteaz gain epaiketa militarrak indarrean jarri ditu berriro.

-Piloturik gabeko droneek, soilik Paskitanen eta Obama lehendakaritzara heldu zenetik 1.456 eta 2.372 arteko hildako eragin dute. Ahaztu gabe Libia eta Siriaren aurkako erasoetan sortu eta sortzen ari diren milaka eta milaka biktimak.

Ziur edonork dezente luzatu dezakeela zerrenda hau, baina esandakoarekin nahikoa da ikusteko Breivik oso urrun dagoela Obamaren sarraskiak egiteko gaitasunetik.

Eta zein izan da Europa Batasunaren “bakearen alde, nazioen arteko elkartasunaren alde eta gerren aurka” egin omen duen  lana ? Norbegiako parlamentariek II. Munduko Gudatik hona Europako potentzien artean gudarik ez delako izan eman diote saria. Eta egia da; aurreko bi Munduko gudatan Europako potentzia nagusien oligarkiek haien artean guda piztu zuten munduaren kontrolagatik; orain berriz, haien artean guda egin beharrean batu dira iraganean haien koloniak zirenei egurra emateko. Izugarrizko aurrerapena !!

-Has gaitezen adibide klasiko batekin; Palestina. Israelek sortu duen munduko kontzentrazio-esparru handienera 2011ko uztailean elkartasuna eta bitarteko materialak eramaten zituen Elkartasun Ontzidia blokeatuta izan zen EB eta NATOren kidea den Grezian. Eta 2008an Israelek Gazaren aurka egindako “Berun Urtua” izeneko  eraso militarrak 1.400 palestinarrak (500 inguru umeak) akabatu zituenean Europa Batasunak…… “Pilatosena” egin eta Israelekiko negozioak mantendu zituen.

-Europar Batasunaren Estatu nagusienak, eta NATOren kideak diren heinean, Irak eta Afganistanen inbasioetan egon dira eta daude sartuta, eta azken urteotan izan diren guda eta eraso inperialistetan haien esku sartze militarra, ekonomikoa eta politikoa agerikoa izan da. Datu batzuk:

-“La UE decide imponer sanciones a Libia mientras evacua a sus ciudadanos del país”.

-“La UE endurecerá mañana sus sanciones contra Siria e Irán”

-“Alemania pide un endurecimiento de sanciones contra Irán”.

Hau da hau “nazioen arteko elkartasunaren  eta gerren aurkako” lan bikaina !! Eta guzti honetaz gain kontutan hartu behar dugu bankari eta oligarkien interesak babesteko etxean bertan beheko klasekoei banatzen dieten  egurra.

Hala ere, dena ez da hain txarra Europar Batasunaren kanpoko jardueran; lehen Domund egiten bagenuen orain “garapenerako laguntza” ematen dugu. Irakur dezagun gure prentsan  irakurri dezakeguna:

 “Pero aunque la UE es el principal contribuyente a la ayuda al desarrollo, lidera la ayuda humanitaria ante desastres naturales o conflictos, trata de promover el buen gobierno, la salud y la educación, especialmente en los países menos estables y realiza misiones de «prevención de conflictos», el Nobel de la Paz le ha sido otorgado en un momento en el que la opinión pública siente un cierto cansancio con respecto a la ampliación….”.

Zerua irabaziko dugu europarrok hain onak izateagatik !!!, Baina, aizu… hain eskuzabalak izan eta izugarrizko laguntzak eman arren “kanpoko atzeratuek” beti bezain miserableak jarraitzen dute. Zer egiten dute alproja horiek haien lurraldetatik atera eta gure merkatuetan amaitzen diren lehengaiengatik ematen diegun diru mordoxkarekin? Ziur droga eta beste bizioetan xahutzen dutela haien artean erailtzen diren bitartean. Txistea? Ez, gure kaleetan askotan entzuten dugunaren antzekoa.

Baina baliteke gure “eskuzabaltasun” hau hain eskuzabala ez izatea:

“La Unión Europea redescubre África”

…El objetivo de la Comisión Europea es forzar a través de estos acuerdos de libre comercio una apertura de los mercados de los países de las áreas ACP. En general la economía de la UE se beneficiaría considerablemente con un ajuste semejante, mientras se pondrían en peligro las estructuras económicas de los Estados de África, el Caribe y el Pacífico.

Debido a que estos en realidad no quieren avenirse, el comisario de comercio exterior de la UE, Peter Mandelson, protegido del ex primer ministro británico Anthony Blair, llega ahora a amenazar con la anulación de los dineros del décimo fondo de desarrollo europeo, si no se aceptara una apertura de los mercados…”

Zenbat gosete eta guda sortu dute Europa Batasunaren Estatuek haien politika, eroskeria  eta esku militar zuzenaz edo zeharkaz? Zenbat ume hil da gosez eta gaixotasun arruntez haien herriei burujabetza ekonomikoa eta politikoa kendu dizkiegulako?

Ez dakit merezi duen jarraitzea datu gehiago ematen. Mundu honetako martxa jarraitzen duen edonorentzat, eta ez da derrigorrez oso kritiko izan behar, planeta honetan miseria, sufrimendua, suntsiketa ekologikoa, sarraskiak eta inperialismoa jarraitzearen arduradun garrantzitsuak diren Estatu hauei Bakearen sari bat ematea adimenarentzako iraina baino ez da. Eta Europa senil honetan inguratzen gaituen ustelkeria etiko eta politikoaren adierazlea.

Hamaika aldiz eta leku desberdinetatik heldu zait “La Educación Prohibida” dokumentalari buruzko informazioa eta ikusteko gonbitea. Antza denez ezkerrekoak eta aurrerakoiak diren sektore batzuen artean oso harrera ona eta izugarrizko hedapena izan du interneten bidez eta baita ere hainbat ikastetxe eta unibertsitatean.

Dokumentalak egungo irakaskuntza ofizialaren eredua kritikatzen du; autoritarioa, alienatzailea, errepresiboa…. eta hainbat alternatiba aurkezten digu irauten duen bi orduetan.  Hasieran, eta aurkezpen horrekin, atsegin egin zitzaidan halako ekimena; gure herrian asko dira egungo irakaskuntza ereduak dauzkan arazoak eta kontu kritikagarriak.

Hala ere, badirudi ez dela ematen duena, eta ezkerreko sektore batzuetatik, batez ere Hego Amerikakoak, beren osagai atzerakoi, eskumakoa eta esoterikoa hasi dira kritikatzen. Kritika hauek, eta dokumentalak osagai interesgarri batzuk barnean dauzkala onartu arren, oro har itxura aurrerakoiaren atzean mezu atzerakoia dagoela, eskumari ondo datorkiona salatzen dute.

Irakaskuntza publikoa eta unibertsala hobetzea, duintzea, bitarteko gehiagoz hornitzea eta abar eskatu beharren beheko klaseentzat lorpen historikoa izan dena kritikatu, ahuldu eta bere beharra ukatzea leporatzen diote dokumental honi.

Eta “lorpen historikoa” esaten dudanean barnean “baina” guztiekin doa, historikoki goiko eliteek haien interesen araberako osagaiak eta metodologiak ezarri dituztelako eta gurea bezala Estaturik gabeko herrien nortasuna eta hizkuntza ezabatzeko erabilia izan delako.

Guzti hau irakurri eta gero beste begiekin ikusi dut dokumental hau eta egia da egungo kapitalistek irakaskuntza publikoa masifikatu, kaskartu eta pribatizatu nahi dutenean, dokumental honek zabaltzen duen mezua asmo horren osagarria da.

Irakurri ditudan artikulu kritikoen artean hau da gehien gustatu zaidana; Argentinako ikertzailea den Natalia Alvarezen “Educando al enemigo. A propósito del documental “La educación prohibida“ izenburukoa. Interesgarriak iruditu zaizkidan argudioen artean baten bat azpimarratzekotan hauxe bururatzen zait:

“En lugar de reclamarle al Estado una educación pública de calidad para los trabajadores, que ponga en juego más contenidos y más saberes, nos ofrecen la educación más degradada: aquella que espera que la “sabiduría” emane espontáneamente del niño, sin tener en cuenta su condición de origen ni las necesidades reales de todo proceso cognitivo. También nos proponen que la educación no sea controlada por nadie, abriendo la posibilidad de que sea impartida por cualquier secta o religión que ande dando vueltas por ahí, retomando así lo peor de la enseñanza oficial y del individualismo burgués.”

Historiaren zatirik handienean kultura, zientzia eta heziketa goi mailako eliteentzat egon dira mugatuta, soilik azken mendean lortu da, eta ez herri guztietan, irakaskuntza publikoa beheko klaseen seme alabentzat zabaltzea. Gurea den eskubide hau bultzatzeko eta hobetzeko eztabaida guztiak ongi etorriak izan daitezen, baina dokumental hau norabide horretan doa?